«

»

Sep 20

Eerste ervaringen

Ik ben terecht gekomen in een gezin met vier dochters, een zoon, een oom zonder benen, een meisje die het huishouden doet, een jongen die de oom zonder benen vergezeld en een vader en een moeder. Ik slaap met vier en soms vijf mensen op een kamer van 3 bij 4, kortom; het is erg gezellig en er is geen sprake van privacy. Ik ben inmiddels zo opgenomen in het gezin dat ik de meisjes mijn zussen mag noemen en dat ik ook mee mag genieten van de geheimen die zich hier afspelen…

Het wassen in een emmertje is heel normaal. Soms doet het water het ‘s ochtends en kun je douchen met koud water, dat is iets wat ik inmiddels al luxe ervaar! Veder staan de keuken, de w.c. en de badkamer vol met tonnen en bakken water. Ik moet eerlijk bekennen dat het me wel wat tijd heeft gekost om met een kleien emmertje, op de juiste manier de w.c. door de spoelen.. inmiddels heb ik de juiste techniek ontwikkeld en hoef ik niet meer bang te zijn dat de volgende bezoeker iets meekrijgt van mijn bezoek :)

Het eten met mijn rechterhand was even wennen. In het begin betrapte ik mezelf erop dat ik rustig met links zat te eten, iets wat niet de bedoeling is aangezien je die hand voor “vieze dingen” gebruikt. Nu is het bijna een automatische handeling om mijn rechterhand te gebruiken en geniet ik ervan dat je in dit land lekker met je handen mag eten! Mijn buik is momenteel de enige die nog even moet wennen aan het eten: twee keer per dag rijst met bruine bonen is toch wat vreemd. ‘s Ochtends wit brood met honing is ook niet heel bevordelijk.. maar heb er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen!

Wanneer de elektriciteit uitvalt, blijft men geheel rustig hier en wordt dat niet speciaal op het nieuws gemeld. Sterker nog: we dwalen op de tast door het huis of gaan een gezellige avondwandeling maken. Wanneer er gestreken moet worden tijdens een storing, wordt er een pan met hete kolen uit de keuken gehaalden en komt een ieders shirt alsnog kreukloos tevoorschijn!

Het goedkoopste vervoer hier is de daladala oftewel: een busje dat gemaakt is voor 16 mensen, maar waar je er prima 30 in kunt proppen. Het kost 12,5 cent per rit en het is er eigenlijk altijd gezellig :D Het valt me op dat de Tanzanianen het geen probleem vinden om tegen elkaar aan te hangen of half op elkaars schoot te belanden, zolang je komt waar je zijn moet is het prima. Als je rond de spits ergens heen wilt dan is het een kwestie van vechten. Eerst worden er een aantal mensen uitgelaten, maar als dat te lang duurt hebben de laatsten pech, want ze worden half verdrukt in een massa opdringerige mensen die naar binnen wil. Als je een zitplaats wilt dan is het de kunst om je in deze massa naar voren te vechten en je in de bus te worstelen. Wanneer je niet perse hoeft te zitten is het de kunst om je mee te laten voeren door de massa en zodoende naar binnen gedragen te worden. In beide gevallen is het van belang om te weten hoe lang je rit ongeveer duurt, want je kunt meestal niet meer naar buiten kijken omdat je hoofd zich ergens tussen billen en schouders van anderen bevindt of tegen het dak aan wordt geplet. De gevechten gaan gelukkig gepaard met vrolijkheid en zolang ik deze busritjes als “gewoon lekker gezellig” beschouw, is het voor mij ook helemaal prima.

De school is leuk, Afrikaans en chaotisch! In de eerste vergadering werd er besproken hoeveel leerlingen en leraren er dit jaar waren. In beide gevallen bleken er een aantal te missen. Wat betreft de missende leraren was er spraken van ziekte in de familie en wat andere vaagheden. Daardoor zijn er een paar klassen leraarloos en moeten de overgebleven vier leraren rondlopen tussen de zeven klassen die er zijn. Dit leidt tot chaos, vooral de eerste klas heeft hier last van. Om ervoor te zorgen dat er toch iets zou gebeuren mocht ik als verassing les gaan geven in de eerste klas. Een verassing die ik vrij spannend vond.. maar gelukkig hoefde ik maar 1 minuut in spanning te zitten, want ik mocht meteen beginnen “Je kunt deze twee dingen tekenen en verder kijk je maar even.” Ik spreek geen Swahili en de kinderen nauwelijks Engels, ik heb geen flauw benul van lesgeven en het hoe en wat in de eerste klas. Het geheel was een gezellige chaos met kinderen die heen en weer renden tussen de w.c. en de klas, terwijl ze af en toe een streep in hun schrift zetten. Het resultaat was dat ik snel ga beginnen met het geven van kunstzinnige therapie, omdat ik nog niet helemaal het gevoel heb dat ik het lesgeven aankan.. de kinderen vonden het trouwens wel erg leuk dat ze die dag zo ontzettend lang buiten mochten spelen ;)

kijk ook op lucianschim.waarbenjij.nu