«

»

Oct 08

Hartkleppen en de vergadering

Inmiddels ben ik nu zes weken bezig om me het leven in Tanzania eigen te maken. Ik ben totaal ontstrest en het lukt me om ’s ochtends een uur op de schoolbus te wachten zonder dat ik geïrriteerd raak. Ik heb afgelopen weekend voor het eerst mogen genieten van een warme douche en dat was een feest! Ik wist niet meer dat ik zo kon genieten van iets wat in Nederland de normaalste zaak van de wereld is.
Ondertussen moet er op school natuurlijk ook iets gedaan worden, omdat ik toch wel best graag mijn stage wil halen, zodat ik in juni een diploma in mijn zak kan steken en weer terug kan naar Tanzania om van warme douches te genieten.
Ik ben nu een aantal kinderen aan het begeleiden met kunstzinnige therapie. Dat vraagt een stuk meer van me dan ik in Nederland gewend ben. Er is hier geen geld en er zijn geen specialisten die goed zijn in het vaststellen van ziektes en aandoeningen. Ouders gokken of weten vaag dat er iets met het hart of de hersenen van het kind, want de geboorte verliep niet helemaal vlekkeloos. Het gevolg is dat er aan mij wordt gevraagd of ik misschien kan achterhalen waar alle problemen van het desbetreffende kind vandaan komen. Ik kom dan tot de pijnlijke conclusie dat ik dat niet kan, ik weet niet zoveel van hartkleppen en hersenen. Wat ik wel kan is iets bijdragen aan de ontwikkeling van het kind, proberen het de begrijpen in zijn gedrag en samen met de ouders kijken naar een omgangsvorm die voor zowel ouder als kind positief is.

Iets wat ik soms saai vind en tegelijkertijd erg veel plezier aan beleef is de vergadering. Dat wil zeggen dat ik in twee uur tijd minimaal drie keer de slappe lach heb, helaas heb ik nog niemand gevonden die meelacht. Voor de leraren is de vergadering over het algemeen namelijk een zeer serieuze bezigheid. Ik kan me dat helemaal voorstellen, alleen denk ik dat vanwege het cultuurverschil we hier over serieus en serieus praten.
De vergadering houdt in dat de leraren samenkomen om de zaken omtrent de ontwikkeling van de school en de kinderen te bespreken. Er is thee of koffie, er is een voorzitter, er is een notulist en er is een agenda. Dit zijn zo ongeveer de ingrediënten die ik vanuit Nederland ook ken. Natuurlijk ben ik nu in Tanzania en dus is dit een vergadering met extra’s. Tijdens de vergadering is er de mogelijkheid om deel te nemen aan verschillende activiteiten:
- de krant lezen
- slapen
- nagels knippen
- schriften nakijken
- bellen/gebeld worden/smsen
- propjes met een boodschap erop naar collega’s gooien
- weglopen als je daar zin in hebt
- armbandjes knopen
Ondertussen worden de lopende zaken afgehandeld en is het soms ook mogelijk dat mensen van buitenaf spontaan binnen komen lopen, omdat zij het gevoel hebben een belangrijke bijdrage aan de vergadering te leveren.
Het mag dan op een wat andere manier gaan dan ik ben gewend, maar iedere week opnieuw worden er heldere besluiten genomen en doorgevoerd. Ik moet eerlijk zeggen dat de snelheid waarmee de besluiten in de praktijk gebracht worden, ongekend is. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.