«

»

Feb 07

De eerste dagen

Hier dan het eerste berichtje van ons uit het verre en warme Tanzania. We zijn hier pas één avond en één dag, maar hebben nu al zoveel dingen gezien en meegemaakt! Ik denk dat we wel even last hebben van een cultuurshock. De vlucht verliep eigenlijk prima, met één overstap op Nairobi. Het enige jammere was dat we precies tussen een schoppende, krijsende baby en een hele laag Noorse scholieren inzaten. Maar met wat films kijken ben je er zo. Op Dar Es Salaam moesten we nog even wachten op ons visum en meteen wennen aan de hitte, want van -10 naar +30 gaan is wel even wat anders! Het was in Tanzania al 12 uur ’s nachts ongeveer toen Athman (onze contactpersoon van XS21WORLD in Tanzania) ons buiten stond op te wachten. Omdat het al zo laat was, was het op het vliegveld en op de weg echt uitgestorven. Het eerste wat je trouwens opvalt als je naar buiten loopt is dat het zo anders ruikt allemaal. Athman bracht ons naar het huis van ons gastgezin. We waren best wel zenuwachtig, want we wisten natuurlijk totaal niet wat ons te wachten stond. We reden langs allerlei huizen over hobbelweggetjes en kwamen uiteindelijk ergens voor een hek tot stilstand. Dit bleek het huis van Maria en haar familie te zijn. Het is een best schattig huisje, met een woonkamertje, keuken en wat kleine slaapkamertjes. Er wonen op dit moment nog een paar andere mensen; haar moeder (die geen woord Engels praat), haar nichtje met baby, Maria met haar man en de zus van haar man. Ze hebben ook 3 zonen, maar die zijn allemaal aan het studeren en wonen op ‘kamers’. Wij hebben samen een kamer, waarin een soort van twijfelaar staat, een ladenkast, een bureautje en een stoel. We moesten om 1 uur ’s nachts nog het muskietennet met allerlei geïmproviseerd touw gaan ophangen, haha. Als badkamer is er eigenlijk alleen een klein kamertje met een emmer met water. Het is de bedoeling dat je die vult voordat je gaat douchen en je mag per persoon één emmer gebruiken. Dan gooi je water over jezelf heen met een klein emmertje en probeer je je tegelijkertijd te wassen. Dat ging eigenlijk nog best wel prima. En gelukkig hebben we een normale WC! Wel één die niet doortrekt, maar waar je water in moet gooien (en dat werkt niet al te best), maar toch! Ook de keuken is heel anders dan we gewend zijn, nergens komt water uit de kraan dus je moet alles uit teiltjes en tonnen scheppen. Dan moet je ook nog goed opletten wat wel en geen drinkwater is. We kregen meteen ook nog een warme maaltijd voorgeschoteld, daar hadden ze speciaal voor ons mee gewacht. Het is allemaal best wel goed te eten, alleen het vlees is niet heel lekker met heel veel vet enzo eraan. We hadden eigenlijk helemaal geen honger meer, maar we hebben het maar naar binnen gepropt om beleefd te zijn. We vonden ze ook nog best wel lastig te verstaan, ze spreken Engels met een apart accent. Ineens waren we dus in wat ons huis gaat zijn voor de komende 2,5 maand en dat is best wel gek en een beetje overweldigend. Ik denk dat het niet eens zozeer komt doordat het huis zo anders is, maar meer doordat de cultuur zo anders is. We wisten echt niet zo goed hoe we met Maria bijvoorbeeld moesten communiceren. We durfden ook weer niet teveel te vragen, want dat zou onbeleefd zijn, maar zij voerden ook niet echt hele gesprekken met ons. Alles is hier ook nog niet af, en iedereen zegt de hele tijd: ‘Dat komt nog …’ Maar dat zie je door de hele stad, dat alles half af is. We wisten niet waar we onze tanden moesten poetsen en dat deden we dus verkeerd, oeps. Maar goed, dat werd ons ook niet uitgelegd. Nadat we onze koffers een beetje hadden uitgepakt, gingen we maar slapen, want het was al 3 uur ’s nachts. Dan ben je een soort van gedesoriënteerd, heel gek. We moesten van Maria ook om 8 uur opstaan, want zij zou met ons naar de school gaan waar we vanaf volgende les gaan geven. Zij is oprichtster van die school. We konden voor geen meter slapen, want het was heet en al die rare geluiden, daar moeten we nog even aan wennen. Om 8 uur dus netjes de wekker en wij gingen op zoek naar ontbijt. Er was verder niemand en er stond alleen koffie en thee op tafel. Bleek dus later dat de mensen hier pas om 10 uur ontbijten. We hebben maar wit brood uit de koelkast gevist en onze eigen meegenomen smeerkaas erop gesmeerd haha. Snel even wat kleren aangetrokken en om 9 uur waren wij netjes klaar. Nou, denk maar niet dat Maria dat was, die kwam toen namelijk pas uit haar bed zetten. Ze nemen het hier niet zo nauw met tijd. Dus zij nog rustig douchen, aankleden en opmaken. Uiteindelijk zijn we een uur later vertrokken in haar auto, gelukkig met airco. Het blijkt dat we in een wijk zitten die best wel heel ver van het centrum is verwijderd (een uur met de auto ongeveer). Maar vanaf dit huis is het wel maar een half uurtje naar onze school, dus daarom had de organisatie bedacht dat dat beter voor ons was. We zitten dus echt in de middle of nowhere, op allemaal zandweggetjes en worden door iedereen aangestaard. Het is denk ik vooral zo anders voor ons, omdat we wel een beetje aan huis gebonden zijn, we kunnen niet zelf het centrum ingaan bijvoorbeeld, dus dat is best lastig. En er zijn in dit huis helaas ook geen andere jongeren waar we bijvoorbeeld contact mee hebben, dus dat is jammer. Het is de bedoeling dat we op een gegeven moment zelf met de dalla-dalla (minibusje) naar school gaan, maar die rijdt alleen op de harde stukken, dus je moet dan nog best veel lopen. De school ziet er wel heel mooi uit, je ziet dat ze het allemaal heel serieus nemen. Er mag ook alleen Engels gesproken worden, dus alle lessen worden in het Engels gegeven, omdat ze zo de kans op een goede opleiding voor de kinderen hoger achten. De leraren en hoofdmeester zijn allemaal heel aardig, maar het is nog wel een beetje gek om daar als ‘vreemdeling’ rond te lopen. Ook heel anders dan in Cambodja, want daar werden we echt voor een klas gegooid, en hier lijkt de structuur van het lesgeven veel meer op Nederland. Er worden echt lesvoorbereidingen gemaakt, de kinderen hebben tekstboeken en er zijn allerlei verschillende vakken. Waarschijnlijk gaan wij aan grade 1 t/m 4 Engels en wiskunde (onze specialiteit) geven. Gelukkig zijn de kinderen hoogstens 10 jaar oud. Er wordt ook met vakleerkrachten gewerkt, en ieder uur komt er dus een andere leerkracht voor iedere klas te staan. Hoe we het nu precies gaan doen, is nog niet helemaal duidelijk. Volgens mij blijft de vakleerkracht ook in de klas en geven we een soort van samen les, maar we moeten vrijdag nog terugkomen om lesvoorbereidingen te maken en de curricula te bekijken, dus dan zal het allemaal hopelijk wel duidelijk worden. We hoeven dus in ieder geval niks meer uit onze mouw te schudden!
Tijdens de pauze kregen wij het ontbijt, wat hier bestaat uit koffie of thee met heel veel suiker en dan wit brood met boter wat je daarin doopt. Maria heeft ons toen weer naar huis gereden en toen zijn we even op bed neergestort. We vonden het contact maken met de familie nog best wel lastig, het gaat niet zo vanzelfsprekend en makkelijk als in Nederland. We wisten ook niet zo goed wat Maria van ons dacht, soms deed ze heel aardig en dan ineens weer heel kortaf. Uiteindelijk heeft Maria ons naar de stad gereden, waar Athman op ons zou wachten om wat dingetjes te gaan kopen. Nou, dat was een belevenis! Niet normaal druk op de weg met allemaal auto’s, vrachtwagens en minibusjes. Je staat zo gewoon een kwartier stil, zonder dat er iets beweegt. Er zijn ook geen stoplichten, dus iedereen doet maar wat. We gingen onderweg ook nog langs een kapsalon voor Maria, maar wij mochten niet naar binnen haha. Toen gingen we weer door en echt anderhalf uur later waren we eindelijk in het centrum. Dat was wel heel mooi, met de zee waar je langsrijdt en best veel groen. Athman is met ons toen geld gaan pinnen, omwisselen, een simkaart en internet gaan kopen voor op onze laptops.
Toen zijn we nog even een hamburgertje gaan eten en cola gaan drinken. Athman is heel aardig en is ook vaker in Nederland geweest, dus hij snapt heel goed waar we nu doorheen gaan. Hij vertelde ook dat de eerste week echt moeilijk is, want je moet je ineens zo aanpassen aan een cultuur die in zoveel opzichten zo verschillend is van de onze. Hij vond nog dat we er goed mee omgingen, want een ander meisje heeft wel een maand iedere dag bij hem zitten huilen haha. Maar daarna vond ze het helemaal geweldig en had ze de tijd van haar leven, dus daar gaan wij gewoon nu ook maar even van uit.
Athman heeft ons thuis afgezet en wij meteen maar even aan hem gevraagd hoe we nou makkelijker contact konden leggen met de familie. Het leek wel of we gehoord werden, want ineens kwam Maria helemaal bij ons zitten en vragen stellen en vertellen. Het is best ongemakkelijk als je in een woonkamer van iemand anders bent en je zit een beetje op de bank en je weet eigenlijk niet zo goed wat je moet doen. Dus dat was wel heel fijn. Het zusje van Veronica (nichtje van Maria) was er ook, dus het was wel even gezellig. Brianna, het dochtertje van Veronica is ook zo poepig! We hebben het over van alles en nog wat gehad en we hebben helemaal Tanzaniaans gegeten, nl een soort van deegbal, met een stoofpotje en bonen. En dat dan natuurlijk wel met je handen en op schoot. Het was verrassend genoeg best lekker! We proberen ook steeds met dingen te helpen of te vragen of we kunnen helpen, want nog best lastig is als je niet zo goed weet nog hoe alles werkt. Maar de dames begonnen uiteindelijk aan onze stroopwafels, wat ook een ijsbreker bleek te zijn, dus het was helemaal gezellig. Maria kwam ook met allemaal voorstellen waar ze ons nog naartoe wil brengen en wat we nog gaan doen (morgen is geloof ik het plan naar een soort winkelcentrum te gaan nog ’s middags en dan ’s avonds naar een Tanzaniaanse avond). Morgen willen we hier samen ook een beetje de omgeving verkennen. We denken eigenlijk niet dat we heel vaak in de stad komen, want dat is gewoon heel ver, dus uitgaan enzo zal er voorlopig ook nog wel niet inzitten. Dat was trouwens nog leuk, om de terugweg was het weer zo achterlijk druk en we reden langs het busstation. Duizenden mensen die terug moesten naar andere wijken stonden daar te wachten. Maar ze wachtten niet gewoon even op de bus, ze liepen er allemaal naartoe als die nog midden op de weg stond. Wij stonden naast zo’n bus, maar die wilde dus naar links gaan rijden, terwijl wij daar stonden en daartussen allemaal mensen. Nou we dachten echt dat al die mensen geplet gingen worden, wij konden nog net op tijd uitwijken, heel bizar. En overal vrouwen met kilo’s spullen op hun hoofd, etc. één grote chaos. Donderdag gaan we kijken bij wie we Swahili lessen kunnen krijgen (kunnen we meteen met oma praten haha), vrijdag dus weer naar school en zaterdag krijgen we een fietstocht door de stad. Maandag beginnen we dan voor het echt op de PATMO school. En dan start ons leventje in Dar Es Salaam dus officieel. We zijn wel benieuwd, het is allemaal zo anders dan in Nederland en zelfs heel anders dan in Cambodja. Het voelt allemaal nog even wat primitiever en we worden nog meer geconfronteerd met de andere cultuur ofzo. Maar alles went zeggen ze En we gaan er natuurlijk proberen het allerbeste van te maken en vooral heel veel te leren en nieuwe ervaringen op te doen, en dat gaat waarschijnlijk wel lukken! We proberen jullie zoveel mogelijk op de hoogte te houden!

Heel veel liefs, Anne & Robin

p.s. Maria kwam net onze kamer binnenlopen, dat het eten klaar was. We hadden toch al gegeten? Ze wilde niet dat we met lege magen gingen slapen, dus maaltijd nummer 2 om 10 uur ’s avonds haha!