«

»

Mar 08

Kisten, lesmaterialen, south beach & pannenkoeken!

Mambo lieve lezers!

Het is al weer een tijdje terug dat we iets van ons hebben laten horen, maar we hebben zeker niet stil gezeten!
Allereerst wil ik even zeggen dat we het hier nu (na een wat lastige start) ontzettend naar onze zin hebben. We hebben echt ons plekje gevonden en zijn heel blij dat we dit allemaal mogen meemaken, we zijn zeker weer vele ervaringen rijker!
We zijn inmiddels al helemaal ingeburgerd. Dit werd ons vooral duidelijk toen we laatst uit school over de zandweggetjes van Dar Es Salaam liepen, gehuld in kanga, in het Swahili fruit hadden gekocht en hier op ons hoofd mee naar huis waren gelopen haha. Doordat we nu uitstralen dat we hier echt wonen, accepteren mensen ons geloof ik ook meer, want we worden al veel minder aangestaard en nageroepen.

Onze school had vorige week allerlei lesmaterialen en hulpmiddelen uit Amerika ontvangen. Ze wisten eigenlijk niet zo goed wat ze ermee moesten, dus vroegen ze ons om hulp. Toen we de dozen aan het uitpakken waren keken we onze ogen uit; op zulke materialen zijn wij in Nederland zelfs jaloers! Van wandposters, allerlei rekenmaterialen, wereldbollen, letterdozen tot leesboeken, informatieboeken en gigantische tanden en een tandenborstel om tandenpoetsen te demonstreren. Het was echt heel gaaf, we waren super enthousiast en besloten er meteen maar ons projectje van te maken. Maria was hier heel blij mee, omdat ze dus blijkbaar nog veel meer van dit soort dozen hebben gekregen, maar de leraren wilden hier nooit mee werken, omdat ze het niet kenden en niet snapten. Nou valt dat volgens ons allemaal wel mee, er zitten overal hele duidelijke handleidingen bij. Het is meer een kwestie van geen zin, niks anders willen proberen, etc. Maar goed, wij zouden er dus wel eens even voor gaan zorgen dat ze geen excuses meer konden verzinnen! We hebben gevraagd of ze alle andere eerder ontvangen materialen uit de opslag wilden halen, zodat we alles per groep konden gaan selecteren. Toen schrokken we ons wel dood, want al die dozen waren aangevreten door muizen, met muizenpoepjes erin en heel erg vies, we konden de helft weggooien. Ontzettend zonde als je je bedenkt dat er echt voor duizenden euro’s materiaal inzit wat gedoneerd is door mensen die denken dat de school dit nu allemaal goed aan het gebruiken is, niet dus.
We hebben drie dagen alles midden in het kantoortje uitgestald, gekeken wat bij welke klas en bij welk vak past, met alle dozen heen en weer gesleept, alles weer opnieuw in dozen gedaan, etc. Iedereen heeft ons met grote verbazing gade geslagen, er werd ons meerdere malen gevraagd of we hier niet ontzettend moe van werden en dat ze niet wisten dat wij zo hard konden werken. Als ze dat al hard werken noemen, haha.
Uiteindelijk zat alles dus weer in grote kartonnen dozen, maar dit is natuurlijk helemaal niet handig. Omdat wij in Cambodja alle kinderen een schooltas cadeau hebben gedaan, leek het ons leuk om ook iets aan de kinderen van PATMO te doneren en dit was de uitgesproken gelegenheid hiervoor. Dus we hebben besloten om voor iedere klas een grote kist met slotjes te kopen, waar alle materialen in bewaard kunnen worden. Zo staan de materialen dus altijd in de klas en hebben de leraren geen excuus meer om ze niet te gebruiken. De school heeft zelf niet genoeg geld om deze aan te schaffen, dus dit is een erg goed doel! We weten ook zeker dat het onderwijs op deze manier verbeterd gaat worden, want kinderen leren nu eenmaal beter als ze beeldend materiaal kunnen gebruiken. Dit vond Maria ook en ze was zo ontzettend blij met ons, we zijn wel duizend keer bedankt. Ook door andere mensen op school zijn we helemaal de hemel in geprezen: ‘God bless you’ haha.
Volgens Maria hebben we de school echt gered en ze heeft meteen een brief naar de donateurs geschreven dat ze de materialen door ons eindelijk kunnen gaan gebruiken. Ook wil ze een brief naar de organisatie met wie we hier gekomen zijn gaan schrijven, om ze te bedanken dat ze ons hebben gestuurd. Van de week zijn we samen met Maria op zoektocht gegaan naar de kisten en hebben we uiteindelijk hele mooie gevonden na 4 uur in de auto te hebben gezeten, je moet er tenslotte wat voor over hebben! Al die kisten in een schoolbusje weer naar school vervoerd haha. We hebben ook allerlei extra materialen gekocht, zoals pennenbankjes, labels, tape om de posters op te hangen, etc.
Voor Maria zijn we nu een soort van engelen en kunnen we niets meer verkeerd doen. Toen we dinsdag vroeg klaar waren op school, vroeg ze of we misschien iets leuks wilden doen. Daar zeiden wij natuurlijk geen nee tegen en toen heeft ze ons naar een heel luxe hotel gebracht waar we voor een paar euro op het super mooie strand en bij het zwembad mochten chillen. Dat ze hierdoor te laat op haar afspraak kwam, maakte haar niks uit.
Ook na het ophalen van de dozen nam ze ons mee om te lunchen (‘Oh my dears, you must be so hungry!’) en daarna mee naar een winkelcentrum waar we zo lang als we wilden rond mochten lopen, zij zou wel wachten in de auto. Heerlijk haha!
We zijn nu bezig met het in de kisten stoppen van alle materialen. Hierna gaan we met alle dozen de bijbehorende klassen langs om ze aan leraren én leerlingen te introduceren. Zo weten de leraren hoe alles werkt en weten de leerlingen wat er is en zullen ze de leraren ook gaan stimuleren om de materialen te gaan gebruiken. En zelf gaan we natuurlijk het goede voorbeeld geven!
Ook is de schoolinspectrice regelmatig langs geweest, die het liefst zou willen dat alle leraren ons zouden zien lesgeven, zodat ze zouden weten hoe je goed en positief les kan geven.
We worden dus een soort van op handen gedragen, wat heel bizar is, maar ook wel heel leuk, omdat we hier uiteindelijk zijn om het onderwijs te helpen verbeteren, ook al is het maar een klein beetje en al onze inspanningen lijken beloond te worden!
Omdat de kinderen ons nu wat beter kennen, gaan ze ons soms toch wel een beetje uitproberen, het blijven kinderen. Toevallig waren we samen in de klas toen een jongetje leuk dacht te zijn en mij een beetje als een papegaai na ging praten toen ik hem wat vroeg. Die gelegenheid hebben we meteen even aangegrepen om dat gedrag de kop in te drukken en samen lukte ons dat natuurlijk nog beter haha. We hebben hem gevraagd of hij beter zou kunnen lesgeven en ik ben aan zijn tafeltje gaan zitten, terwijl we hem voor de klas lieten komen. Hij schaamde zich dood. We hebben hem nog even laten zweten door tegen elkaar te zeggen hoe ongelofelijk veel en goed we nu aan het leren waren maar niet heus. Toen ik hem vroeg of ik dan maar weer de leraar zou zijn en hij het kind, wist hij niet hoe snel hij weer op zijn stoel moest gaan zitten en we hebben sindsdien nooit meer iets geks met deze klas meegemaakt.
In het weekend hebben we ook weer allemaal leuke dingen gedaan. Zaterdag zijn we samen naar een shoppingmall gegaan, even lekker westers doen. We zijn daar naar de bios geweest, waar ze de films die nu ook in Nederland in de bios zijn draaien, we hebben geluncht en we hebben zo ongeveer de hele supermarkt leeg gekocht. Er is nu een speciaal plankje in de koelkast voor Anne & Robin gereserveerd haha, want voorheen werd ons eten nog weleens opgegeten door bepaalde huisgenoten.
Zondag zijn we eerst weer braaf om 07.00 uur met Maria naar de kerk gegaan. Er is vast een gerucht rond gegaan dat er tegenwoordig twee mzungu’s naar de kerkdiensten komen, want we hebben ongeveer 10 keer een camera voor onze neus gehad tijdens de dienst. We hebben maar braaf mee gebeden en als de pastoor ‘Shout hallelujah! Shout Amen!’ riep, hebben we ook dit maar vol overtuiging gedaan, zodat iedereen in de kerk kon meegenieten. Één ding was voor ons wel een raadsel, want waarom hadden ze het in de preken toch steeds over ‘outstanding sausage, from now one you will have a sausage’? Wat heeft een worstje in godsnaam met de kerk te maken. Toen we op de schermen keken, werd ons ineens duidelijk dat hij het over ‘succes’ had, hmmm we moeten toch nog een beetje aan de Tanzaniaanse uitspraak wennen dus haha.
Ook hebben we regelmatig gehoord dat we verliefd moeten worden op Jezus, verliefd moeten worden op God. Ik denk toch dat we iets te nuchter zijn voor al deze taferelen, maar toch is het best vermakelijk allemaal. Heel toevallig zat er ook een lerares van onze school in de kerk die we echt niet uit kunnen staan. Zij doet normaal heel onaardig tegen ons, volgens Maria komt dat omdat ze uit Kenia komt, want met Kenianen kun je geen vrienden worden haha. Maar nu was ze heel enthousiast naar ons aan het lachen en zwaaien en bedankte ze ons dat we in haar kerk waren komen bidden. Het universum is ons waarschijnlijk gunstig gestemd!
Na de kerkdienst wilden we eerst onze jurken bij de tailor op gaan halen, maar deze bleken te klein, te groot, te lang en gewoon niet goed te zijn. We zijn inmiddels drie keer terug geweest en we geloven dat het nu allemaal wel past haha.
Eenmaal thuis werden we opgehaald door Athman, want sinds maandag wonen er twee Nederlandse meisjes bij hem in huis, die ook met onze organisatie naar Tanzania zijn gekomen. We hadden ze in Nederland al eens ontmoet en nu gingen we met z’n allen naar het strand. Het was heel erg leuk om hen te zien en te spreken, want zo konden we mooi ervaringen uitwisselen. Zij bleken heel veel dingen hetzelfde te ervaren en wij konden ze geruststellen dat het alleen maar beter wordt.
Bij het strand was ook een zwembad, waar in de namiddag en de avond een soort poolparty was, met muziek en dansen, dus we hebben ons super vermaakt! We hebben weer even onze billen schud kunsten mogen oefenen haha. Van dat soort dagen kunnen we echt heel erg genieten, omdat je dat als je hier zit nog even twintig keer meer gaat waarderen. Zeker als je daarna in de auto zit en weer het arme Afrikaanse leven om je heen ziet. Het klikte ook erg goed met die twee meiden, dus daar gaan we zeker nog vaker mee afspreken in de weekenden.
En gisteren hebben we een hele goede huiselijke middag gehad haha! We hadden namelijk al eerder pasta voor de familie gekookt, maar we vonden dat we hier niet weg konden gaan voordat ze ook een keer echte Nederlandse pannenkoeken hadden geproefd. Dus wij hadden hier alle ingrediënten voor gekocht en besloten dus gisteren om pannenkoeken te gaan bakken. Dat is hier nog niet zo makkelijk, zeker omdat ze hier nog nooit van een anti-aanbaklaag hebben gehoord. De eerste 3 waren dan ook mislukt, het duurde allemaal een eeuwigheid (3 uur om precies te zijn), ik heb tussendoor nog maar even de was gedaan, maar uiteindelijk heb je dan ook wel wat! Iedereen vond het super lekker, zelfs de vader at er twee, en dat doet hij normaal nooit met onbekend eten. Dus alles was snel op, maar een groot succes, dus we gaan het zeker nog een keer doen.
Zoals jullie horen weten we ons hier dus wel te vermaken en vliegen de dagen voorbij. Morgen nog één dagje school en verder met onze lesmaterialen en dan is het alweer weekend!
Weer heel erg bedankt voor jullie leuke reacties, we vinden het heel leuk om die allemaal te lezen en vinden het ook heel leuk om jullie op de hoogte te houden van onze avonturen!

Tot snel weer!

Veel liefs van ons!