«

»

Apr 08

Bericht van Auntie and Uncle ofwel de tante en oom van Eveline

Beste lezers van de KOKO-EXPERIENCE.

Zoals jullie hebben kunnen lezen zijn Eveline en Karina door hun Auntie en Uncle bezocht. Het leek ons heel leuk om onze ervaringen met jullie te delen.

Wij, Mariëtte en Henk zijn in het dagelijks leven tante en oom van Eveline. Na afloop van onze reis voelt het echter alsof wij er nog een nichtje hebben bij gekregen.

Beste lezers. Eveline en Karina doen het goed. Deze kanjers leven onder locale Tanzaniaanse omstandigheden, welke moeilijk te beschrijven zijn. Toch willen wij een korte poging wagen. Zeker ook omdat de positieve manier waarop de meiden hun verhalen doen een voor de lezer mooier beeld schetsen dan de werkelijkheid is. Maar we zijn blij dat ze het op deze manier doen, want daaruit straalt de positieve instelling die Eveline en Karina beiden hebben!!!!

Nu zijn wij eerder in ontwikkelingslanden geweest en waren dus wel iets gewend. Wij zijn er echter van overtuigd dat het merendeel van deze lezers die ervaring niet heeft.

Probeert u zich nu even te verplaatsen. Lees de steekwoorden die hierna volgen over Dar es Salaam en kijk daarna nog even terug naar de foto’s op deze site: 35 graden Celsius, geen wind, zeer hoge vochtigheidsgraad, stoffig, vies, zweten, afval en vuilnis overal, geen wegen maar stoffige onverharde straten vol kuilen, stenen en troep, 6 miljoen mensen, overal herrie, riool- en afval lucht/uitlaatgassen van brommers, loslopende kippen, tuctucs en vieze oude bussen, drukkende hitte, veel mensen, corruptie, straathandel, nog maar een keer het woord vies, werkplaatsjes, geen fatsoenlijke huizen maar hutjes met golfplaten daken, kinderen, open riool, blote voeten, etc, etc.

We ontmoetten de beide meiden kort nadat wij onze biketour door Dar hadden voltooid. Het was een leuk weerzien met Eveline en een leuke ontmoeting met Karina. Het is goed dat ze er samen zijn en ze vormen samen een goed en hecht team.

Ze waren enorm gelukkig met hun spulletjes en lekkernijen van thuis.

Vervolgens zijn we richting het onderkomen van de dames gereisd. Wederom met de tuctuc. Uncle op één bil zich stevig vasthoudend naast de chauffeur. De twee meiden samen met Auntie keurig achterin.

Vanaf het Quality Centre (een enclave van luxe winkels langs een hoofdweg) zijn we gaan lopen. Een stuk over de spoorbaan en vervolgens een wijk ingelopen. Leest u nu weer even de steekwoorden hierboven en blijf dit gedurende onderstaande beschrijving vasthouden………(!)

Het huisje/hutje waarin Eveline en Karina wonen heeft nog veel meer bewoners. Stelt u zich een grijskleurig vies pand voor met golfplaten op het dak. Weinig ramen zonder glas maar met tralies, stalen roestige toegangsdeur, middenin een wijk waarin dit soort huizen overal naast en tussen elkaar staan. Blijf aan de steekwoorden denken!!

Je komt eerst op een binnenplaatsje, waarin aan één kant een oude tv staat waaromheen talloze mannen voetbal liggen/hangen/zitten te kijken. Overal ligt troep en afval.

Via een opening kom je in het huisje waar het gastgezin woont. Een kleine huiskamer waarin minimaal meubilair staat. Alleen een nieuwe eethoek valt enorm op. Gekocht van het geld wat Eveline en Karina hebben moeten betalen voor hun verblijf. De keuken valt eigenlijk niet goed te beschrijven. Een klein vies hok wat nog het meest lijkt op mijn onopgeruimde donkere schuurtje in mijn achtertuin, maar dan vol muizenkeutels op lege vieze schappen. Een aantal oude emmers waarin water zit. Een hele vieze (van binnen en buiten), vrijwel lege koelkast. Wat oude pannen en overige troep. Hier wordt de maaltijd, indien ze er één krijgen, voor de dames gemaakt.

Dan het kamertje van de meiden. Klein ( ca. 3 x 3 meter) met een twijfelaar (supersmal 2-persoons bed) waarin de dames rusten. Geen bergruimte voor koffers, kleding etc. Achter een smoezelig gordijn bevindt zich een douche (druppelend toen wij er waren) en een toiletpot. Het werkte allemaal toen wij er waren!!!!. Geen airco, wel meer dan 30 graden en vochtig. Wij hebben de kakkerlakken, muizen en ratten niet gezien. Maar geloof me: Ze zitten er volop. Net zoals in het open riool 50 meter vanaf het huis aan het einde van de straat.

Oma is vreselijk aardig. Ze zat in de kamer op de tegels en heeft het beste met de meiden voor. Asha, de vrouw des huizes en tevens zus van Athman kwam gelijk aanlopen. Heel aardig, joviaal en veel lachend. Haar man hebben we amper gezien en is met andere zaken bezig.

Er wonen meerdere gezinnen in het pand. Soms woont Athman er ook.

Wij werden door Eveline en Karina getrakteerd op een heerlijke maaltijd bij het stalletje een paar huizen verder. Chips (gebakken aardappelen) en ei, tezamen als een soort Spaanse tortilla klaargemaakt. Was erg lekker en won het ruimschoots van de vreemde, droge en smakeloze bananen die ons later thuis geserveerd werden.

Athman heeft ons ‘s avonds als een echte gentleman weer naar het hotel gebracht. Wel erg lullig dat hij vervolgens bij de meiden weer geld heeft afgetroggeld voor de benzine. Deze handelswijze van Athman was niet op zichzelf staand en komt herhaaldelijk voor!!!!

We gaan er verder geen reisverslag van maken. Dat hebben Eveline en Karina al gedaan en die kunnen dat beter dan wij. Wij geven liever een impressie van het werkelijke leven dat de meiden leiden.

Daarom nu een korte impressie van de school. Er werd daar gelukkig nog beperkt les gegeven toen wij langskwamen. Prachtig om te zien. Vele lokalen (aan twee kanten open/geen ramen), naar Tanzaniaanse normen redelijk onderhouden. Klassen waarin een hele grote groepen kinderen worden gestopt. Leraren en leraressen die zich vooral niet druk maken en daarbij niet schromen om een stok te gebruiken om de kinderen iets af te leren. Wat moet dat enorm verfrissend voor de kinderen zijn om dan les te krijgen van twee jonge juffies uit West Friesland!!!!

We hebben de grandmother van deze juffies ontmoet. Een oudere hele spontane directrice die het beste met de meiden voor heeft. En de bananen die zij uitdeelde waren wel erg lekker.

In de kantine hebben we wat gedronken en we hebben nog een foto gemaakt van Eveline en Karina achter hun vaste tafel in de lerarenkamer. Leuk om gezien te hebben!

De laatste drie dagen van onze vakantie hebben we met zijn vieren doorgebracht op Zanzibar. Stone Town was indrukwekkend. De vis en chapatti waren lekker. Hooguit jammer dat we hebben gezien waar de vis was gekocht.

We hebben nog even van het heerlijke strand genoten. Daarbij heerlijk gegeten, gedronken en genoten van alle verhalen die Eveline en Karina maar bleven vertellen.

Al met al een reis om nooit te vergeten.

Wat ons het meest is bijgebleven: De positieve instelling en flexibiliteit die Eveline en Karina telkens laten zien. Een instelling die je nodig hebt om het in Tanzania vol te kunnen blijven houden.

En wat er ook gebeurt: De ervaringen die jullie nu opdoen nemen ze jullie nooit meer af. De zes weken stage die jullie inmiddels hebben voltooid zijn vele malen meer waard dan een half jaar stage in Nederland.

Nog heel veel plezier en geluk. We’ll keep in touch.

Mariëtte en Henk