«

»

Apr 23

De week waarin Eveline wilde leren vliegen! En waarin Karina ineens een ander beroep kiest!

De week waarin Eveline wilde leren vliegen! En waarin Karina ineens een ander beroep kiest!

Op 23 april 2012
Door eveline
In Verhalen
13

Mambo trouwe fans!

Een nieuwe week alweer achter de rug!

Afgelopen donderdag waren we PDS (sport) aan het geven aan de kinderen met als thema ik en mijn lichaam! Dus weer uitgebreid de Hokey Pokey gezongen, Hoofd, schouders, knie en teen en verschillende andere spelletjes gedaan! Kinderen blijven er van genieten!

Het volgende stukje schrijft Eveline:
Ik was de jongens van mijn klas aan het lesgeven toen ik merkte dat zij het leuker vonden om te gaan hardlopen! Dus ik dacht laat ik lekker even meedoen! De eerste keer heen en weer ging erg goed! Ik won van de jongens uit mijn klas (moest er wel veel moeite voor doen ;) )
De tweede keer kwamen er een hoop jongens bij staan en werd het een stukje moeilijker! Ik was aan het rennen toen ik ineens door mn knie heen zakte en plat op de grond viel (stiekem wilde ik gewoon leren vliegen maar die poging was mislukt) Het eerste wat ik dacht toen ik daar plat op mn buik op de grond lag was dat ik mn spier in mijn knie gescheurd had maar dit viel gelukkig mee.
Binnen 10 seconden stonden alle kinderen om mij heen en die riepen alleen maar Sorry Teacher (zooo schattig) Ze begonnen mij zelfs schoon te vegen want ik zat onder het zand!
Karina had op dat moment nog niks door! Langzaam ging ik opstaan (toen begon alles pas echt zeer te doen) en daar kwam een collega aanlopen die ook meteen Pole sane (sorry) begon te roepen en ik werd door haar meegesleept naar de First Aid! Waar iedereen mij gelijk wilde verzorgen! Ik kreeg een soort spiritus op mijn wonden om alles te ontsmetten! En een andere collega zei maar: You are afraid! Jaa natuurlijk was ik bang want het prikte als een sodemieter! Een kind kwam heel lief mijn waterfles brengen en haar medeleven betuigen.
Ik was eigenlijk alleen maar aan het lachen want ik stond gewoon voor paal daar! En ik was zoo dom gevallen dat ik het alleen maar grappig vond op de pijn na!
Pas bij de First Aid zag ik Karina weer!

Stukje van Karina:
We waren beide heel fanatiek bezig met het liedje: Jane Says. We bedachten allerlei varianten hierop. Ik zag Eveline op de grond liggen en ik dacht, ik weet niet welke oefening zij heeft bedacht, maar ik ga die niet doen, dus ik gewoon verder met mijn eigen ideeen. Totdat ik Eveline niet meer zag en later zag opstaan. Ik dacht wat is er aan de hand? Want allemaal kinderen stonden om haar heen en er kwam een collega aanlopen. Eveline ging er inene vandoor, dus ik snel de les afmaken. Je kunt natuurlijk de kinderen ook niet zomaar in de steek laten. (wat ze normaal gesproken hier wel doen). Na de les ging ik op zoek naar Eveline. In de lerarenkamer werd mij verteld dat ze bij de First Aid zat dus ik daar heen. Toen zag ik dat arme kind zitten hoor! Haha. Gelukkig lachte ze en maakte ze grapjes dat ze bang was! Ze vroegen aan mij of ik haar goed wilde verzorgen. Nou en dat doe ik hoor! Ik ben nu haar persoonlijke verzorger en heb nu dus twee banen!

Na dagen van mankheid en veel pijn (gelukkig hebben we veel paracetamol mee) gaat het al een stukje beter en met de tape om mn knie heen (omgedaan door de persoonlijke verpleegster) lukt het lopen nog beter!
Wat een avontuur weer! Iedereen op straat blijft trouwens POLE SANE (sorry) roepen! Dat doen ze in Nederland nou nooit ;)

Verder hebben we met pijn in ons hart afscheid genomen van Robin en Anne. Afgelopen vrijdag lekker gelunched met zijn vieren en nog verder gekletst in de Savannabar en zaterdag naar het strand geweest om alles goed af te kunnen sluiten! In Nederland zullen we elkaar zeker ontmoeten.

Op het moment dat we dit bericht schrijven (in alweer de 9e week) zijn wij allebei ten huwelijk gevraagd door 2 broers! Jaja het is gebeurd!
We zaten lekker rustig een drankje te doen, toen we mee werden genomen naar een ander tafeltje. Hij wilde graag een interview met ons houden. Dus wij dachten, oke vooruit, laten wij eens aardig doen. Totdat het bier op tafel kwam. We weten niet hoeveel biertjes ze al op hadden, maar ze begonnen hele verhalen tegen ons te vertellen. Daarbij bleven ze onze handen vast houden en onze ruggen strelen. Wij dachten wat gebeurt hier in godsnaam! Toen werden we Mtoto (kind of echtgenote) genoemd. Eveline moest trouwen met de een en ik met de ander! Ze vroegen aan welke vinger we de gouden ring gingen dragen en ze wilden naar Nederland komen want ze wilden toestemming van onze ouders vragen. Ook al gebruikten we de smoes dat we een vriend hadden, werkte dit niet. In Tanzania is het namelijk normaal als je met 3 vrouwen getrouwd ben. We zeiden dat we onze ring aan onze pink wilden, want dit was onze vriendschapsvinger. We wilden onze linkerhand bewaren voor onze echtgenote in Nederland! Echt een te grappig verhaal! Wij lachen helemaal dubbel en hun bleven maar serieus! Gelukkig werd het donker en moesten we richting huis lopen! Jammer!! Een voordeel: Ze waren wel rijk! Dus Paps en Mams, we zijn nu verloofd!

Nog even een persoonlijke mededeling:
Als jullie een kaartje willen sturen, kan dit 3 weken a een maand duren. Dus stuur niks meer in de laatste maand, (de maand mei) want anders komt hij aan, terwijl wij alweer in Nederland zijn. Dit zou zonde wezen! We kunnen namelijk niet garanderen dat de gestuurde kaartjes naar Nederland worden gestuurd.

We gaan nu weer genieten van de 9de week!

Tot schrijfs!

Groetjes Eveline en Karina

En natuurlijk de heftige foto’s! Ook met foto’s van onze lunch: ei met veel groenten en onze scones!